Dele Alli scored twice in Tottenham's 2-0 win over Chelsea in January
چلسی بود که فصل گذشته آرایش ۳-۴-۳ را به بحث اصلی تاکتیکسین‌های لیگ برتر انگلیس تبدیل کرد. انتظار می‌رود این آرایش در فصل جدید محبوب‌تر هم باشد.  
آنتونیو کونته در جریان شکست سه – صفر تیمش مقابل آرسنال در سپتامبر گذشته، ترکیب تیمش را به ۳-۴-۳ تغییر داد؛ تغییری که به عنوان بزرگترین نقطه عطف در جدال برای قهرمانی آن فصل شناخته می‌شود. بعد از یک شروع بعد، این تغییر آن‌ها را در مسیر موفقیت قرار داد.
ویکتور موزس و مارکوس آلونسو در پیستون‌های چپ و راست به دو اسلحه خطرناک تبدیل شدند و سازمان دفاعی این تیم با سه دفاع مرکزی مستحکم شد. دو هافبک میانی این تیم که ذهنیتی بیشتر تدافعی داشتند، خاصیت تهاجمی بازی ادن هازاراد را به خوبی حمایت و تغذیه کردند و این ترکیب باعث شد چلسی یک گام از رقبایش جلو باشد. از ابتدای ماه اکتبر آن‌ها ۲۷ بازی از ۳۲ بازی لیگ برتری‌شان را بردند و فقط در سه بازی مغلوب شدند.
فرمول پیروزی‌بخش چلسی، منبع الهام دشمنان آن‌ها شد. زمانی که آن‌ها در ۱۸ می جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر بردند، ۱۸ تیم از ۲۰ تیم لیگ برتر در حال استفاده از این فرمول بودند. براساس داده‌های جمع‌آوری شده توسط اُپتا ۱۳۵ تیم در فصل گذشته از ترکیب سه دفاعی استفاده کره‌اند؛ این عدد در فصل پیش از آن فقط ۲۲ تیم بود. 
این تغییر تاکتیک قابل توجه احتمالا در فصل پیش رو بیشتر هم به چشم خواهد آمد. پپ گواردیولا در این تابستان ۱۲۶ میلیون پوند خرج جذب مدافعان کناری کرد که می‌توانند در پست پیستون هم بازی کنند. آرسن ونگر هم اعلام کرده تیمش در فصل پیش رو با سه مدافع بازی خواهد کرد؛ همان آرایشی که مقطع پایانی فصل گذشته را با آن سپری کردند.
حالا سوال بزرگ اینجاست که اگر شما سرمربی یک تیم لیگ برتری بودید چطور مقابل این آرایش تازه محبوب شده بازی می‌کردید؟
اکثر مواقع استفاده از همین سیستم برای مقابله با آن بهترین راه حل است. این راه حل برای مائوریسیو پوچتینو کاملا جواب داد؛ او با سوئیچ به آرایش ۳-۴-۳ موفق شد بازی خانگی ماه ژانویه مقابل چلسی را با دو گل ببرد.

Dele Alli scored twice in Tottenham's 2-0 win over Chelsea in January

آن‌ها توانستند به خوبی تیم مهمان را در آن بازی کنترل کنند و به خوبی مقابل دروازه حریف ظاهر شوند. اسپرز در آن بازی به خوبی فضاسازی کرد و کریستین اریکسن در همین فضای مناسب دو پاس بلند عالی برای دلی الی فرستاد؛ دو پاس و دو گل.
سرمربی‌های لیگ برتری احتمالا به بازی بدون توپ اسپرز هم نگاه می‌کنند. آرایش ۳-۴-۳ این فرصت را به حریف می‌دهد که با بازی در عمق به شما ضربه بزند اما اسپرز در آن بازی به خصوص خیلی خوب ریتم تیمی چلسی را خراب کرد. چطور؟ با پرس از بالای زمین.
این فشار چلسی را وادار کرد به توپ‌های بلند متوسل شود و همین مسئله باعث شد داوید لوئیز (مدافع مرکزی چلسی) کمترین درصد پاس صحیح فصلش (۶۸،۸) ثبت کند. در همان بازی انگولو کانته (هافبک میانی چلسی) بیشتر از مجموع دو بازی قبل از آن توپ از دست داد (۱۶ بار). فشار بسیار زیاد و در اختیار نداشتن توپ باعث شد تیم کونته در موقعیت ضعف قرار بگیرد.
منچستر یونایتد هم در بازی خانگی آپریل مقابل چلسی که با برتری دو – صفر میزبان به پایان رسید به خوبی مقابل آرایش ۳-۴-۳ چلسی برنامه‌ریزی کرده بود. به جز پرس از بالای زمین کلید پیروزی شیاطین سرخ در آن بازی یارگیری نفر به نفر آندر هررا روی ادن هازارد بود. بعد از اینکه مرد خطرناک چلسی از جریان بازی خارج شد، آن‌ها برای اولین بار در یک دهه اخیر نتوانستند حتی یک شوت داخل چارچوب دروازه حریف ثبت کنند.

Ander Herrera manmarked Eden Hazard at Old Trafford in April

اگر آرسنال و منچسترسیتی هم این فصل از این آرایش استفاده کنند، تعجب نخواهیم کرد اگر مورینیو همین کار را مقابل کوین دی‌بروینه و الکسیس سانچز انجام بدهد. 
بعضی تیم‌های راه‌های دیگری برای شکست دادن تیم‌هایی که از آرایش ۳-۴-۳ استفاده می‌کنند دارند. کریستال پالاس در جریان پیروزی ۲-۱ مقابل چلسی در ماه آپریل نشان داد مجبور نیستید برای شکست دادن تیمی که از این آرایش استفاده می‌کند، از همین آرایش استفاده کنید. تیم سم آلاردایس در آن بازی با آرایش معمول خودشان یعنی ۱-۳-۲-۴ به زمین رفتند اما به جای اینکه با ترس منتظر له شدن باشند، با شجاعت از هر موقعیت ضدحمله‌ای برای حمله به دفاع چلسی افتاده کردند. گل دوم آن‌ها که از یک پرتاب اوت چلسی در عمق زمین‌شان شروع شد مثال بسیار خوبی برای آسیب پذیر بودن کانال‌های کناری در آرایش ۳-۴-۳ بود. کریستین بنتکه همراه آندرس تاوزند چندین متر دوید و گل پالاس را با همکاری ویلفرد زاها وارد دروازه حریف کرد.

گری نویل - اسکای

سایت نود